Word wakker en denk op de lange termijn!

Het coronavirus leidde tot een potentieel catastrofale economische schok. Hele bedrijfstakken zagen hun inkomsten met 95%+ dalen. Tientallen miljoenen mensen verloren hun baan. Het BBP viel binnen enkele weken van een klif en het gesprek rond een herhaling van de Grote Depressie werd steeds luider.

Deze trieste situatie bracht de Federal Reserve ertoe om ongekende acties te ondernemen. Ze maakten een aantal noodverlagingen in de rente, waardoor we uiteindelijk op 0% uitkwamen. Vervolgens was er meer dan 3 biljoen dollar aan monetaire stimulans. Deze expansie van de balans van de Fed leek in de economie te worden gepropt op elke exotische manier die ze maar konden bedenken.

Het is moeilijk te stellen dat de acties van de Fed niet succesvol waren in het beperken van een deel van de economische schade. Deze beslissingen zijn ook de belangrijkste drijfveer achter een beursrally die zich volledig heeft losgekoppeld van de economische realiteit. Op korte termijn heeft de Federal Reserve het draaiboek van de wereldwijde financiële crisis van 2008 gebruikt om de rol van “held” te spelen en tot nu toe doen ze het goed.

De grote vraag is echter wat er op de lange termijn gebeurt. Er zijn twee belangrijke zorgen die de meeste investeerders in de toekomst hebben – (1) hoge inflatie en (2) veranderingen in de risico-rendementsstructuur van de markt.

Als je de inflatievraag beantwoordt met economische theorie, dan zou je ervan overtuigd raken dat de Verenigde Staten een hoge inflatie zal zien. Dat zagen we niet gebeuren na de economische crisis van 2008. Dit was waar, ook al was de Federal Reserve op dat moment ook bezig met een ongelooflijke monetaire stimulans.

Interessant is dat de meeste mensen de CPI (Consumer Price Index) als maatstaf voor de inflatie nemen. Ze vragen zich af of de prijzen van goederen en diensten zijn gestegen of niet. Er was geen materiële verandering in die prijzen, daarom wordt algemeen aangenomen dat we nooit een hoge inflatie hebben gezien.

Is CPI wel de beste metriek om de inflatie te meten?

Waarschijnlijk niet. De welvaartskloof is na de invoering van de quantitative easing in 2008 steeds verder van uit elkaar gedreven. Dit suggereert dat verschillende mensen in een economie verschillende niveaus van inflatie kunnen ervaren. De Joseph Rowntree Foundation publiceerde een rapport dat dit in detail uitlegt en concludeerde dat de onderste 20% van de Britse sociaaleconomische ladder waarschijnlijk tot wel 6% aan inflatie heeft doorgemaakt tijdens de economische crisis van 2008.

Dit gaat duidelijk in tegen het gangbare verhaal. Dat brengt ons bij de vraag of de huidige Fed-acties in de toekomst wel tot hoge inflatiecijfers zullen leiden. Vergeet niet dat aanhoudende inflatie ontstaat wanneer de groei van de geldhoeveelheid de groei van de economie overtreft. Dat zou volgens mij een schoolvoorbeeld zijn van wat er op dit moment gebeurt.

De tweede vraag die beleggers zich op dit moment stellen, is of de risicobeloningstructuur van de markt permanent wordt veranderd. Amerikaanse wetgevers en de Federal Reserve redde vele industrieën en bedrijven met hun recente monetaire stimuleringsmaatregelen. De reddingsoperaties voor bedrijven werden vooral gedreven door bedrijfsleiders die naar de overheid renden en bij het eerste teken van problemen om hulp smeekten. Ze leerden dat ze dit konden doen tijdens de financiële crisis van 2008.

Dit maakt van de Amerikaanse economie – die berucht genoeg de grootste kapitalistische markt ter wereld is – een potentiële speeltuin voor de socialisten. Bovendien heeft de Fed op agressieve wijze assets in verschillende asset classes gekocht tegen een alarmerend tempo. Deze acties betekenen dat iedereen in de geselecteerde markten, ongeacht de kwaliteit van zijn of haar assets, waarschijnlijk geld zal verdienen. Letterlijk gezien is er geen enkel risico en geen enkele beloning. Dat is misschien een goede zaak op korte termijn om de gevolgen van een economische schok te verzachten, maar het is onduidelijk welke schade het op lange termijn zal aanrichten aan een economie.

Richard Bernstein, een inductielid van de Institutional Investor Hall of Fame, ging gisteren op CNBC aan de slag en luidde de alarmbellen over zowel de hoge inflatie op langere termijn als de veranderingen in de marktstructuur.

Hij zei: “Ik ben verbaasd dat de mensen zich niet meer zorgen maken over wat de enorme monetaire groei nu voor de economie in de Verenigde Staten betekent. Ze hebben de obligatiemarkt effectief veranderd in een derdegraads voetbal. Er zijn geen winnaars of verliezers. Iedereen krijgt een medaille voor deelname en men moet zich afvragen wat dat betekent als men de risico-rendementsoverweging uit een enorme markt haalt – dat betekent dat er een verkeerde allocatie van kapitaal plaatsvindt, dat er een bubble wordt gevormd en dat soort dingen.

Dit kan niet meer dan een vlek op de analyse zijn geweest. Markten worden verondersteld te bestaan uit winnaars en verliezers. Als je het risico van verliezen wegneemt, zijn mensen vrij om allerlei krankzinnige dingen te doen. Het beste voorbeeld is de huidige aandelen bubble die particuliere beleggers met ondraaglijke niveaus van FOMO heeft overspoeld, maar iets dergelijks gebeurt ook met de professionals in de obligatiemarkt en elders.

Wat tracht de FED nu juist te doen?

De Federal Reserve verbergt in wezen de economische crisis waar we mee te maken hebben. Ze overspoelen de markt met liquiditeit en drijven de assetprijzen op. De 55% van de Amerikanen die aandelen bezitten zullen er veel baat bij hebben (bijv.: een stijging van de aandelen met ongeveer 30% sinds het dieptepunt in maart), maar de 45% van de Amerikanen die een salaris hebben en geen investeringsmiddelen hebben, worden door deze situatie stilletjes verpletterd.

De economische realiteit wordt ontwricht uit de diagrammen, grafieken en tv-spotjes die de investeringsmarkten overspoelen. Hoe lager uw sociaaleconomische status, hoe groter de kans dat u uw baan kwijt bent, een hoge inflatie ervaart en het gevoel hebt dat u achterblijft. Men zou kunnen beargumenteren dat de Fed goed werk heeft verricht door ten minste 55% van de mensen te redden, maar men zou ook kunnen beargumenteren dat het achterlaten van 45% van de mensen onaanvaardbaar is.

Persoonlijk maken wij ons minder zorgen over de hoge inflatie, omdat wij het gevoel hebben dat de officiële inflatiecijfers veel lager zijn dan wat mensen in de praktijk ervaren. Nogmaals, hoe lager je op de sociaaleconomische ladder komt, hoe duidelijker dat wordt. De verandering in de marktstructuur is degene die ik wij het oog blijven houden.

Het is onwaarschijnlijk dat we in een wereld willen leven waarin risico’s zijn verdwenen en mensen financieel worden gestimuleerd om met behulp van een hefboomwerking ultra-lang te gaan. Dat is een recept voor een ramp. Je zou het zelfs de Grote Bubble Maker kunnen noemen, want dat is precies wat de conclusie van dat experiment zou zijn.

Hoewel we allemaal dankbaar zijn dat de Federal Reserve de moed had om iets op korte termijn te doen, moeten we beginnen na te denken over de potentiële schade die we op lange termijn veroorzaken. Als dat niet zo is, worden we met onze broek naar beneden gepakt, wanneer het tij keert.

 

Onderneem actie en wordt niet de slaaf van het systeem!
What's your reaction?

Leave a comment